|
Trrr, trrr, deed mijn telefoon vanmorgen vlak voor twaalven. Ik draaide ‘m snel om zodat ‘ie zou stoppen met dat getril. Ik zat namelijk in een timemanagementcursus, en het ging er net over dat je nooit zomaar van alles door elkaar moet doen.
Uit, dus, die telefoon; maar ik zag nog net dat het Thea was die me probeerde te bereiken. Dat wist ik eigenlijk wel, want ze had het al een paar keer geprobeerd. Gelukkig had ik inmiddels ook al de Regel van Twee geleerd: als iets in twee minuten kan, doe het dan gelijk. Dus stuurde ik snel een sms’je om te zeggen dat ik haar later zou terug bellen. En zo gezegd, zo gedaan, al was het wel een beetje vreemd dat ze mijn berichtje nooit had gekregen.
Eind van de middag, inmiddels weer thuis, trilde mijn telefoon opnieuw. Een voicemailbericht van een onbekende stem: ‘Hallo, ik zag je berichtje dat je in bespreking was, ik ben nu thuis dus ik hoor het wel. Groetjes, Thea’. Een andere Thea dan die ik ’s middags terug had gebeld, dat was duidelijk. Maar wie was dit? In mijn telefoon was alleen een voornaam te zien. Ik stuurde opnieuw een sms met het idee er van af te zijn, en met excuses voor de verwarring. Maar onbekende Thea gaf niet snel op: of we elkaar kenden, ik had immers haar nummer? En heel langzaam begon er iets te dagen. Twee, misschien wel drie jaar geleden, in Zutphen. Een middagje ‘Prayer Station’ in het centrum, gebed aanbieden aan voorbijgangers. Een vrouw die ons opeens aanklampt, zegt dat we een gebedsverhoring zijn, en ons vraagt om voor haar te bidden. Ik had haar nummer genoteerd om ooit aan een collega door te geven.
Mijn geheugen bleek te kloppen, en de sms-conversatie ging nog even verder. Ik vroeg uit beleefdheid nog maar even hoe het met haar ging. Redelijk, was het antwoord. Met een grappig bedoelde verwijzing naar onze eerste en enige ontmoeting, sms’te ik dat ze het maar moest laten weten als we nog ergens voor konden bidden. Mijn telefoon rinkelde onmiddellijk, en even later aan tafel hadden we heel wat om bij de Heer te brengen.
De moraal van dit verhaal: als iets in twee minuten kan, doe het dan gelijk. De resultaten zijn verbluffend.
|
 Mark de Boer (1970) is directeur van Agapè (www.agape.nl), een interkerkelijke organisatie van mensen die zich inzetten voor het bekend maken van het evangelie in Nederland onder het motto ‘Deel van je leven’. Volg Mark op twitter via twitter.com/MarkMdeBoer.
Een overzicht van alle columns vind je hier.
|
.
Door:Jan Kees Nentjes op woensdag 02 november 2011 om 10:47
|
Columns
Reacties
Had ik maar.........
Dus ik neem de herkansing aan: mooie column weer deze keer, Pieter zou trots op je zijn:-)
Onverwachte ontmoetingen zijn voor ons wel onverwacht, als we maar beseffen dat de Here God allang van die ontmoeting "in verwachting" was......
En dan maar weer eens bewezen dat er kracht uitgaat van het gebed. Matthias was er zonder gebed nooit gekomen:-)
Daarom zijn we hier op school met een gebedsgroep begonnen, samen bidden met leerlingen en collegas, we bidden dat we mogen groeien, zijn nu met z'n zessen (3 leerlingen en 3 collegas). Dus bij deze een oproep: bid voor de gebedsgroep op het Altena College Sleeuwijk en wij gaan de groei merken!!!